عبدالله گنجى- شهيد كيست؟ چگونه مى توان اين عنوان مقدس را براى يك فرد كشته شده به كار برد؟ فقه شيعه در اين باره چه مى گويد؟ نظر حضرت امام به عنوان فقيه و رهبر سياسى، در اين باره چيست؟
ميرحسين موسوى كه امروز در پرتو بيانيه هاى آشوب طلبانه اش علاوه بر تلفات انسانى، بيش از ۹ ميليارد تومان هزينه بر مردم و بيت المال تحميل شده است، در بيانيه ۲۶‎/۳‎/۸۸ و ۳۱‎/۳‎/۸۸ خود، از كسانى كه در درگيرى هاى تهران كشته شدند به عنوان شهيد ياد كرد و به خانواده آنان تسليت گفت. قطعا براى نيروهاى حافظ امنيت كه در اين اغتشاشات جان خود را از دست داده اند عنوان شهيد برازنده است اما براى چند نفرى كه در حين آشوب به طرز مشكوكى كشته شده اند، مى توان عنوان شهيد را به كار برد؟واقعاً ميرحسين از سؤالات ذكر شده در بدو اين نوشتار بى اطلاع است.

حضرت امام(ره) كه موسوى خود را مهم ترين سينه زن راه و پرچم وى مى داند، مى فرمايد: «شهيد كسى است كه فقط براى خدا سر در طبق اخلاص گذاشته باشد» و آگاهانه به ميدان شهادت وارد شده باشد. حضرت امام با حمله به ملى گرايان مى فرمايند: «نبايد ارزش شهادت را اين قدر پايين بياوريم كه بگوييم در قبال خون جوانانمان تنها خرمشهر يا شهرهاى ديگر آزاد شد، اينها خيال باطل ملى گراهاست». در انديشه الهى امام كسى كه صرفاً براى وطن كشته شود، شهيد نيست زيرا «ما بر سر خاك جغرافيايى با كسى دعوا نداريم»، «جنگ ما جنگ ايمان و عقيده است و مرز و جغرافيا نمى شناسد.»

مبانى موسوى نسبت به شهادت كجا و مبانى فقهى امام كجا؟ كسانى كه در مقابل حكومت اسلامى قيام كنند از نظر حضرت امام مصداق «بغى» و ياغى گيرى هستند، ميرحسين موسوى كسانى كه هنگام آتش زدن مسجد، اتوبوس، بانك و ... در حال عربده كشى كشته مى شوندرا شهيد مى نامد و در عين حال همت، باكرى، چمران و... را نيز شهيد مى نامد.

موسوى چگونه نيت و عمل اين دو نوع كشته شدن را با هم جمع مى كند، شهيد حتماً بايد به فرمان ولى امر مسلمين و مرجع تقليد و بر اساس فتواى دفاع و جهاد به ميدان مبارزه وارد شود تا كشته شدن وى مصداق شهادت باشد. نكند موسوى در جايگاه فقيه جامع الشرايط، حكم آشوب را حكم جهاد مى داند و تلفات آن را شهيد مى نامد؟موسوى از يك طرف آشوب  طلبان را به رقيب نسبت مى دهد، از طرفى ديگر از آنان ابراز برائت مى كند و از طرفى آنان را شهيد مى  نامد؟ بالاخره كدام يك درست است؟

تاكنون به انحراف در مبانى دينى ميرحسين اينقدر شفاف نرسيده بوديم كه تخريب كنندگان مسجد لولاگر را شهيد بنامد، البته مى پذيريم كه برخى از اين افراد، جوانان احساسى هستند كه نفير تنفر را شما در كالبد آنان دميده ايد كه اهل مسجد، افراد ريش دار و ... را در مقابل خود مى بينند.

اگر نگاه و مبانى ميرحسين را در چند عرصه مانند ۱-شهادت ۲- قانون گرايى ۳- شوراى نگهبان ۴- اطاعت از ولى فقيه ۵- دورى از عجب و خودبزرگ بينى ۶- معيار خوشحالى دشمن از رفتار ما و... با امام بسنجيم، قطعاً درخواهيم يافت كه اين جماعت و سران آن از امام فقط عكس آن بزرگوار را در بالاى سر خود دارند و بس.

واژه مقدس «الله اكبر» از شعار حمله شبانه مجاهدان راه خدا در هشت سال دفاع مقدس به شعار اراذل و اوباش تبديل شده است، آيا موسوى اين نكته را رد مى كند كه حمله كنندگان به مسجد لولاگر با فرياد الله اكبر اقدام به اين كار كردند؟ برابر اين بدعت، برابر اين التقاط به نام اسلام، امام و جمهورى اسلامى. از كوزه همان تراود كه در اوست.